bez pracy nie ma kołaczy

drugi tydzień pracy za mną. pomimo okrutnego bólu stóp, silnie odczuwanego bólu mięśni oraz dającego się we znaki bólu stawów, przetrwałam! w dodatku, bez silnych urazów psychicznych. co więcej, pogotowie, które odwiedziło nasz magazyn dwa razy w tym tygodniu, nie przyjechało do mnie. hip hip hurra!
co do mojej pracy, to branża, w której przyszło mi robić to logistyka, dokładniej pakowanie. pakowanie, pakowanie, pakowanie. znicze, świeczki i olejki zapachowe.
jeżeli znicze nie są szklane, jeżeli zapachy świeczek nie są zbyt intensywne, jeżeli kartony nie ważą zbyt dużo i jeżeli ktoś aktualnie cię nie obgaduje, praca jest całkiem przyjemna.
jeżeli chodzi o sferę towarzyską to z mojej strony też bez narzekanka. kierownictwo rzadko kiedy patrzy w oczy, ale za to rozdaje ciastka na długiej przerwie. kawa z automatu kosztuje 10 centów, z tym, że automat nie wydaje reszty. stąd może te ciastka...
pomimo urazów i uszczerbków zdrowotnych oraz braku czasu na utrzymywanie lepszego kontaktu z bydgoszczą, a także sił na sprzątanie i gotowanie (w tym pielęgnowanie diety), cieszę się, że mam tę pracę. nie będę jednak ukrywać, że najlepsze są w niej przerwy oraz droga powrotna.
apropos mojego rowerowego voyage voyage to sfilmowałam trochę ową trasę. z góry przepraszam, że czasem w tle pociągam noskiem jak stary żul, ale przez te poranne podróże dopadło mnie przeziębienie.
enjoy!

 

przy okazji tematu powrotów i domów, to niestety musimy opuścić nasze aktualne zielone gniazdko i wynieść się nieco dalej. tym razem będziemy mieli do dyspozycji całe poddasze domu. dzielnica, na której będziemy mieszkać, jest położona bliżej centrum, ale niestety droga do pracy brzydko się wydłuża. w dodatku aura robi się coraz bardziej jesienna, więc borykam się z mieszanymi uczuciami.

tymczasem, na poprawę humoru, michał zabiera mnie na wycieczkę do eindhoven z okazji handlowej niedzieli. ihaa!

wydaje ci się, że wiesz, ale nie masz pojęcia

kilka lat temu oglądałam program pod tytułem "mtv diary", w którym było przedstawione życie gwiazd od kulis. każda z tych gwiazd na początku odcinka mówiła zdanie "you think you know, but you have no idea". żeby nie było, to nie piszę o tym w kontekście czyiś wyobrażeń, a moich opowiadań. to zdanie powinnam powtarzać jak najczęściej sobie sama.

wczoraj, w drodze powrotnej do domu, porównywałam swoje wyobrażenia odnośnie życia i pracy za granicą, z tym co mnie tu zastało. 

wydawało mi się, że wiem, ale nie miałam pojęcia. 

praca, którą zapowiadałam jako przyjemną, okazała się być bardzo daleką od moich wyobrażeń. 

pierwszy dzień był jednym z najgorszych w całej mojej zawodowej karierze. krew, pot i łzy. 

stąd moje zniknięcie. umysł i ciało z początku poniosły klęskę, ale niczym feniks z popiołu powstałam i ja! 

wczoraj minął szósty dzień mojej pracy. jestem silniejsza psychicznie, cięższa od przybyłej masy mięśniowej i dumna jak paw. wciągu ostatniego tygodnia przeżyłam i nauczyłam się więcej, niż przez ostatnie pół roku. lęki zostały ujarzmione, a lenistwo przepędzone. 

pomimo zmian jakie we mnie zaszły, pozostaję sobą. parafrazując: człowieka wyciągniesz z bydgoszczy, ale bydgoszczy z człowieka nie - koleżanki z pracy mówią na mnie "gwiazda". 

co do rotterdamu to wycieczka bardzo nam się udała. gościnność eweliny i towarzyskość ricardo nie mają sobie równych. niestety, z racji, że dojechaliśmy wieczorem i pierwszy był bal, nie mam żadnej ciekawej fotorelacji z miasta. jedyne co udało mi się złapać, niestety w beznadziejnej jakości, to ogródki pod balkonem eweliny, gdzie obok trampoliny dla dzieci ludzie hodują donice pełne marihuany.

i tak od pauzy do pauzy, od weekendu do weekendu trwa moja podróż w stronę lepszego jutra.

fresh news

stało się! dostałam pracę! radość krąży wśród wszystkich. nie będę ukrywać, że we mnie miesza się z lekkimi obawami. nie mogę się zdecydować czy bardziej boję się nowych obowiązków czy samej drogi do pracy. jedno jest pewne, poranki nabiorą nowych barw, tylko rower i ja. pięć kilometrów samotnej podróży przez holenderskie drogi. do dodania sobie odwagi przypominam sobie wszystkie motywujące teksty piosenek jak "najtrudniejszy pierwszy krok" lub "wielkie oczy ma strach, palcem pogrożę mu". w następnej kolejności staram przypomnieć sobie wszystkie mi znane historie wielkich wojowników i zdobywców. gdyby jednak okazało się to za mało, żeby uspokoić moje drżące serce będę po prostu myśleć o tym, na co wydam zarobione pieniądze. taaaaaak, to jest plan!
sama praca zapowiada się przyjemnie. więcej info wkrótce.

to jednak nie koniec przyjemnych wiadomości. aby jak najlepiej uczcić mój zawodowy sukces oraz wykorzystać ostatni weekend lata, a przede wszystkim nadrobić bydgoskie (tak właśnie) zaległości towarzyskie wybieramy się wieczorem do rotterdamu! bal i zwiedzanko w jak najlepszym stylu czyli po niderlandzku fijn weekend!

chodź na podwórko

okej, włączam bonobo i piszę.

od dwóch dni pogoda jest u nas bardzo zmienna. głównie pada deszcz, ale czasem jest ulewa. wczoraj w dodatku z gradem! pocieszeniem jest fakt, że w przyrodzie panuje równowaga i kiedy opad atmosferyczny ustaje, wychodzi słońce i powstaje magia w postaci tęczy. tej przyjemności mogliśmy doświadczyć wczoraj, dzisiaj jest już tylko brzydko. natura jednak nam sprzyja i akurat gdy ja szłam do sklepu lub gdy michał wracał z pracy to nie padało. ten fakt ucieszył mnie niemało, ponieważ udało mi się to co zaplanowałam - porobić kilka zdjęć najbliżej okolicy.

nasza dzielnica wygląda trochę jak miejscówka kolonijna w tleniu. jest bardzo zielona i zalesiona. wszystkie domy wyglądają tak samo. na osiedlu są chyba trzy przedszkola i jeden sklep. jako ciekawostka - w tygodniu otwarty do dwudziestej, w niedzielę do osiemnastej. można? można. 

z racji, że mamy polskie współlokatorki, polską telewizję, polskich współmieszkańców osiedla i nie chodzę jeszcze do pracy, sklep to jedyne miejsce, gdzie mogę porozmawiać po angielsku. niestety ogranicza się to głównie do pytań o cenę marchewki lub czy dobrze zważyłam fasolkę.
ach! co do ważenia, to wczoraj zapomniałam zważyć woreczek z gruszkami i była draka na kasie, bo pani mówiła do mnie po holendersku o tych gruszkach, a ja jej po angielsku o tym, że zapomniałam bonus karty. chwilę nam to zajęło, żeby się porozumieć, że to chodzi o te głupie dwie gruszki. na ratunek przybiegł chłopak z działu warzywno-owocowego, o którym już wspominałam, zapewnił mnie, że "no problem" i wszystkim wrócił uśmiech. dzisiaj będę musiała mieć się na baczności, gdyż obiad planuję iście wegetariański.

wracając do osiedla, to jak tu przyjechałam i nie wyściubiałam nosa poza nasza posesję, to myślałam, że całe helmond wygląda jak nasza dzielnica. niestety, gdy wybraliśmy się z michałem na spacer okazało się, że życie depcze wyobraźnie i drzewa w końcu się kończą...

jak wybierzemy się jeszcze raz albo jeszcze lepiej do centrum to też postaram się wszystko udokumentować. co więcej, może uda mi się dorwać jeszcze raz zajączka, który skacze nam po fyrtlu lub gościa, który wychodzi na spacer z kotami [sic!]

kusjes en knuffels!

no to jedziemy!

halo, cześć i start! jedziemy z blogiem! 

dawno nie miałam okazji napisać nic konkretnego. na facebooku zawsze staram się pisać mało, żeby nie rodzić tym niekończących się dyskusji, a tym bardziej samej się w nie nie wciągać. w dodatku nie każdy lubi czytać długie wypowiedzi, a niektórych to nawet przerasta i cały sens ich tworzenia zanika. social media raczej nie lubią długich treści, poza kilkoma wyjątkami, charakteryzują się historiami opowiedzianymi hasztagami, zdjęciem lub zrzutem z endomondo. mi akurat zawsze to odpowiadało i tak wszelkie opinie i spostrzeżenia na temat życia, świata i ludzi załatwiałam skrótowo na fb.
z resztą ostatnio to specjalnie nie miałam o czym pisać, ponieważ jak większość pewnie wie trochę "koczowałam" w bydgoszczy. okres miedzy powrotem z mojej pierwszej podróży do holandii, a wyruszeniem w drugą tj. aktualną, trochę się przedłużył. przez to, że wydłużał się on na bieżąco ciężko było mi się w cokolwiek poważnie zaangażować, a branie odpowiedzialności za coś wydawało się nieprzyjemnie ryzykowne, więc przyjęłam postawę swobodnej wegetacji. w przenośni i dosłownie, bo na koniec pobytu przeszłam na dietę, o której pewnie nie raz tutaj wspomnę.

niemniej, i pierwszy wyjazd do eindhoven i miesiące spędzone w polsce należą już do przeszłości.
aktualnie, od ponad tygodnia, mieszkamy z michałem w mieście helmond, w północnej brabancji.

postanowiłam założyć bloga, ponieważ odkąd napisałam w szkole podstawowej "ode do zupy pomidorowej" (true story) poczułam, że to jest coś, co sprawia mi przyjemność i nawet mi wychodzi. te osoby, co mnie lepiej znają, wiedzą, że w swoim dorobku mam już jeden blog. teraz, gdy czyta się go po latach to można spalić się ze wstydu, ale kiedyś cieszył się naprawdę całkiem niezłą lokalną sławą.

o czym będę pisać jest dość logiczne, o mnie i moim pobycie tutaj. o holandii jaką uda mi się poznać, o poszukiwaniu pracy i samej siebie, o moich relacjach z michałem, z holenderską kulturą i językiem oraz o chłopaku z działu warzywnego, który codziennie się ze mną wita. będę pisać tak, jak prosiła mnie mama "wszystko i o wszystkim". tak więc...
hejka holandia!